Καλό είναι να Επιτύχεις, ότι για εσένα Πίστεψες, Αγάπησες κι Ελπίζεις.

Ωραίο είναι να αγαπάς, όλους, εχθρούς και Φίλους.
Δίκαιο είναι να πονάς, για κάθε πικραμένο,
για την Χαμένη Λευτεριά,
για την Απελπισία.

Ποιος σκέφτεται Ελληνικά
και τούτο τι σημαίνει;
να αδιαφορείς για τούτη τη Γη όπου πατείς;
και αμέριμνα σφυρίζεις;
για μετανάστες όλο συζητάς
και λησμονείς τους πεινασμένους;

Σταμάτα πια να σπαταλάς τον χρόνο σου
και χρήμα …
πιάσε εργασία δούλεψε κι ας είναι …
δίχως χρήμα.
Μάζεψε φίλους γύρω σου
και μίλα για Ελλάδα
σκέψου για λίγο Ελληνικά
και θα βρεις τις ιδέες,
να αγωνιστείς για το καλό,
το δίκαιο
το ωραίο.

Καλό είναι να Επιτύχεις,
ότι για εσένα πίστεψες,
αγάπησες κι ελπίζεις.

Αν, Αναρωτιόμασταν όλοι, γιατί δεν πάει η Χώρα από το Καλό στο Καλύτερο;

Πότε θα πάρουμε τα πράγματα Αλλιώς; Πότε θα Αγαπήσουμε τον εαυτό μας. να δούμε τι αξίζουμε και τι μας αξίζει; Είναι ο μόνος τρόπος να αγαπήσουμε την Ελλάδα και να επιχειρήσουμε τις απαραίτητες Αλλαγές.

Ποιο είναι το Μέλλον της Χώρας, όταν Υπάρχουν Πολίτες που Αγκιστρώνονται στα Κόμματα, αδιαφορώντας για την Ελλάδα, της Αξίες της, την Κοινωνική Ισορροπία και την Πρόοδο;
Άραγε, Υπάρχει Ελπίδα;Υπάρχει τρόπος; Θα βρεθούν Άνθρωποι; Θα είναι ικανοί;Θα είναι αποτελεσματικοί; Θα Αναστηθεί η Ελλάδα;

Ποιες ιδέες πρέπει να κυβερνήσουν; Όλοι φαίνεται να γνωρίζουμε ποιοι τα έχουν θαλασσώσει κυβερνώντας την Ελλάδα, και κανένας δεν έχει να προτείνει κάτι νέο και εφικτό. Δεν αστειευόμαστε, πιστεύουμε πως οι περισσότεροι από εμάς, εάν αντί να κατηγορούμε απερίσκεπτα, θα μπορούσαμε να προτείνουμε με σκέψη.

Ας “βάλουμε” Αρχή. Επιτέλους.

Εσείς που θα ψηφίσετε, μη μας αδικήσετε, είναι μεγάλη ανάγκη.

Καλησπερίσματα θα πω, γι’ αγώνα θα μιλήσω.
Κοιτάξτε Φίλες και Φίλοι μου, μη μας ξαναδικήστε,
κι εσείς δεν θα μπορέσετε ν’ αντέξτε, σας το λέγω.
Δεν θέλω άλλα πειράματα, να υποφέρω δεν το μπορώ κι ας φταίνε κάποιοι άλλοι. Τέσσερα χρόνια έρχονται και εύκολα δεν θα είναι, μόλις τα δοκιμάσαμε και δεν είναι όλα ωραία. Κανείς δεν είναι τέλειος και όλοι κάνουμε λάθη.
Για μια στιγμή το σκέφτηκα, λέτε να υπάρχει ελπίδα;
Υπάρχουν τάχατες πολιτικοί, να αγαπούνε τον Λαό; την προκοπή να θέλουν; να σέβονται την εργατιά; ν’ αναγνωρίζουν το καλό, το ψέμα ν’ αποφεύγουν; να θέλουν να υπηρετούν για πάντοτε το δίκαιο;
Να μας το πείτε Έλληνες, και εμείς θα ταξιδέψουμε τα Νέα τα Ευχάριστα, σε κάθε γωνιά της Χώρας. Να μάθουν όλοι οι Έλληνες πως Ναι, Υπάρχει Ελπίδα, Υπάρχει.


Συγνώμη Φίλες και Φίλοι μου.
Ας είμαστε ειλικρινείς.
Αυτά που μας υπόσχονται
είναι ξεπερασμένα.
Κάποιοι που λέγονται προοδευτικοί,
τίποτα καλό δεν κάνουν,
οι μεν, τους δε, κατηγορούν
– κι αριστερά και δεξιά –
μονάχα “ΘΑ” μας σπέρνουν.
<>
Όσοι ζητούμε προκοπή,
κυβέρνηση θέλουμε εργατική,
κάτι σωστό να κάνει.
Να έχει προτάσεις εφικτές,
να θέλει συνεργασίες,
λίγα να υπόσχεται
και πιο πολλά να κάνει.
Τα Λόγια περισσεύουν,
είναι καιρός για Πράξεις.

Ποιος είσαι Φίλε μου, ποιος είσαι; Είσαι Καλά;

Μου έκλεψες τις Ελπίδες,
μου Εμποδίζεις το Όνειρο,
δεν με Υπολογίζεις,
δεν με Ρωτάς,
μου Ψαλιδίζεις τα Δικαιώματα μου.

Συμπονείς Τους άλλους Λαούς
και τους Χαρίζεις Δικαιώματα μου.

Είσαι αυτός που είσαι….

Και;;; τελικά, μου Ζητάς την Ψήφο μου;

Είσαι Καλά;

Μόλις ήρθανε τα Χριστούγεννα. Νέα Θεώρηση.




Φίλες και Φίλοι. Μόλις ήρθανε τα Χριστούγεννα. Θα τα αφήσουμε να περάσουν έτσι αδιάφορα;

Προτείνουμε να σκεφτούμε κάτι θετικό. Ούτε κέρδος μήτε ζημία. Ας συμβιβαστούμε για τελευταία φορά, στο «σημείο μηδέν» και ας σκεφτούμε, ας ζυγίσουμε και ας αποφασίσουμε… την συνεργασία, με νέο σχεδιασμό, με μέθοδο προσαρμοσμένη στα σημερινά επίπεδα ζωής και στόχο την ανάπτυξη.
Πρώτα η Ελλάδα.
Ισχυρή Ελλάδα με Ρυθμούς Ανάπτυξης.

Όταν θέλεις να προσφέρεις στον τόπο που σε φιλοξενεί και που θα ζήσεις όλα τα χρόνια της ζωής σου, δεν κοιτάς πίσω για να μεμψιμοιρείς για τα  λάθη των άλλων, αλλά σχεδιάζεις τα δικά σου βήματα προόδου. Δεν γεμίζεις τον πολιτικό λόγο σου, με τις παραλήψεις των αντιπάλων σου, ούτε ενθουσιάζεις το ακροατήριό σου με περίτεχνα λόγια αυτονόητων προσδοκιών.
Ο Καθένας από εμάς τους ενεργούς πολίτες, μόνοι μας δεν μπορούμε να καταφέρουμε τίποτα, όλοι μαζί όμως μπορούμε να πετύχουμε το ακατόρθωτο. Διαφωνούμε ότι μπορούμε όλοι μαζί, σύσσωμοι; Έστω διαιρεμένοι σε κομματικούς μηχανισμούς, πλην όμως συνεργαζόμενοι; Μπορούμε; Γιατί όχι;

 Φίλες και Φίλοι, θα συνεχίσω τις σκέψεις μου, ανάλογά με την αποδοχή των σκέψεων μου μέχρις εδώ. Κίνητρό μου η Αγάπη μου στην Ελλάδα. Βάση εκκίνησης μου, η Πίστη μου στον Αγώνα. Τροφοδότηση μου, η Ελπίδα μου στον Θεό.






(***) Συνέχεια…

Ελάτε σε μία νέα πνευματική γέννα, να ετοιμάσουμε την καρδιά μας, να είναι η φάτνη.

Για κάποιους από εμάς ίσως ήρθε η Ώρα.
Λίγοι ή Πολλοί, ποιος γνωρίζει;
Πολλοί ή Λίγοι, ίσως πρέπει να περιμένουν.
Ας είναι όλα για το καλό.


Ήρθαν τα Χριστούγεννα και φέτος
μα δεν είμαστε έτοιμοι παιδιά,

όλοι ζούμε μεσ’ τον τρόμο,

μακρυά από την Αγάπη,

στο σκοτάδι και στον φόβο,
δυστυχώς τα Χριστούγεννα και φέτος
είναι μια μεγάλη αγορά.

Κοιτάξτε λίγο μέσα στο σπίτι
και το δένδρο περιμένει τη χαρά,
ας αφήσουμε λίγο τα tablets και τ’ ακουστικά.
Ο ένας τον άλλο να κοιτάξουμε στα μάτια,
να δώσουμε όλοι τα χέρια, κι ένα χαμόγελο ξανά.

Ελάτε σε μία νέα πνευματική γέννα
να ετοιμάσουμε την καρδιά μας, να είναι ‘φάτνη’
να έχουμε χρόνο, να δώσουμε χώρο,
να υποδεχθούμε τον Σωτήρα μας, Ιησού Χριστό.
Θα έρθει και θα βρει μόνο λάθη και κάποια πάθη.
Θα έρθει να δώσει, να μας χαρίσει δώρα πολλά
και πάνω απ’ όλα Πίστη, Ελπίδα κι άφθονη Αγάπη.

Αμήν.

Εικόνα, Νίκος Αποστολίδης
Στοίχους, Ιωάννης Μιχαηλίδης

 




Κερδίζουμε την Αξιοπρέπεια της Ελλάδας και τον Σεβασμό των Εχθρών μας


Ετοιμαζόμαστε
Αποφασίζουμε
Ψηφίζουμε
Σοβαρευόμαστε
Μεταμορφώνουμε
Ισχυρή Ελλάδα

Να μπορούμε να ξανά-οργανώσουμε τις οικογένειες μας, 
να ξανά-κάνουμε όνειρα για μια ήσυχη και ελπιδοφόρα ζωή. 
Να κερδίσουμε την αξιοπρέπεια της Ελλάδας 
και τον σεβασμό των εχθρών μας. 
Για την πρόοδο των παιδιών μας και την ανάπτυξη της Ελλάδας”.

Ανώνυμοι Έλληνες Δημοκράτες

Εμείς θα στέλνουμε Ευχές και ίσως να ακουστούν.

Ας δούμε τους επόμενους, αν έχουν μυαλό με γνώση.
Εμείς θα στέλνουμε Ευχές και ίσως να ακουστούν.
Οι νέοι και νεότεροι τους ηλικιωμένους δεν τους εκτιμούν.
Μας θεωρούν ως άχρηστους, βαρίδια στα όνειρά τους,
ενώ τα λάθη κάνουνε, τα πιο πολλά απ’ την βιασύνη,
σε όσους παλιούς περάσανε, χρεώνουν τον “μουτζούρη”.
Την κριτική δεν την μπορούν, δεν μάθανε να ακούνε,
έτσι λοιπόν με εγωισμό, αντί να συνεργάζονται,
με τ’ ατελείωτα πειράματα, σβήνουν κάθε Ελπίδα.


1 2