Λυπούμαι τους Βρετανούς

Λυπούμαι τους Βρετανούς,
διότι ενώ δεν χρωστούν πουθενά,
θα υποφέρουν για ένα πείσμα.
Μέχρι σήμερα είχανε την μεγαλύτερη
και φιλικότερη αντιμετώπιση από όλους στην Ευρώπη.
Συμμετείχαν στη λήψη των αποφάσεων,
ενώ τελικά κάνανε ότι ήθελαν.
Ήτανε μόνιμη τριπλέτα αποφάσεων Γαλλία, Αγγλία, Γερμανία.
Τώρα το μόνο που καταφέρανε είναι Γαλλία, Γερμανία.
Είναι δε πολύ τυχεροί, γιατί η Ευρώπη,
εξακολουθεί να ασχολείται μαζί τους ευγενέστερα
από ότι φέρεται στην Ελλάδα.
Οι εξελίξεις τρέχουν και
εάν ήτο μαγκιά η έξοδος από την ΕΕ,
τότε γιατί αλλάζουν το πολιτικό προσωπικό
που καλείται να διαπραγματευτεί;
Βιαζόμαστε για τα συμπεράσματα
και δημιουργούμε εντυπώσεις.
Στο τέλος ξυρίζουν τον Γαμβρό.



Ιωάννης ό Φίλος
ioannisofilos.blogspot.com

Ελλάδα: Ανάγκη Πολεμιστών στους καιρούς των εθνικών κρίσεων.

Σήμερα, στην Ελλάδα της Κρίσεως, τίθεται το ερώτημα:
Στην Χώρα μας φτιάχνουμε μαγείρους, τραγουδιστές, μοντέλα. Μήπως χρειαζόμαστε περισσότερο πολεμιστές; ThL.

Τώρα πια…. μα ποτέ δεν είναι αργά.
Ίσως κάποιος, να έχει “φρόνιμα” πολεμιστή – λέμε τώρα – μα δεν έχει δύναμη – σίγουρο πράμα -. Λέμε συνήθως λόγο μιας κάποιας ηλικίας.
Ο Δυνατός, δεν χρειάζεται τον ηλικιωμένο, το ίδιο ακριβώς και ο Νέος. Πολλές φορές θεωρούν τους ηλικιωμένους ως και βαρίδια. 
Τι να τους πεις; 


Όταν δεν υπάρχει ο πραγματικός ηγέτης να τους πείσει ότι, “σε μια μάχη δεν περισσεύει κανείς”; Ότι στον πόλεμο, πολεμά και ο μάγειρας όπως και ο τραπεζοκόμος, δεν το γνωρίζουν τα ‘παιδιά’ που μεγάλωσαν με τις αμερικάνικες ταινίες – όπου όλα γίνονται, με το μπαμ και με το μπουμ. Τον τρωικό πόλεμο τον κερδίσαμε με την πονηριά του Οδυσσέα, κόντρα στην Οργή, στο Πείσμα, και στη Δύναμη των Αρχιστρατήγων. 

Συμπερασματικά καταλήγουμε στην διαπίστωση, πως όλοι είναι χρήσιμοι σε έναν πόλεμο και με την κατάλληλη ηγεσία, στρατηγικά όλοι – άνδρες και γυναίκες – μπορούμε να ενεργήσουμε ως πολεμιστές.

Ευχαριστώ που με παρακολουθήσατε έως εδώ. Θέμα σχετικό…

Ο Εκδότης,